Πόλεμος ή επανασταση.

«Πόλεμος πάντων πατήρ», έλεγε ο Ηράκλειτος για να περιγράψει έναν κόσμο που εκδιπλώνεται μέσω της ροής της σύγκρουσης και της ενότητας των αντιθέτων.  

Μια διαλεκτική κίνηση η οποία βρίσκεται σε αντίθεση με τον πόλεμο ως υλική και στρατιωτική πραγματικότητα. Ο πόλεμος, όπου και όταν ξεσπάει, είναι αποτέλεσμα του μπλοκαρίσματος της ροής της ενότητας και της σύγκρουσης των αντιθέτων.

Είναι η εκδήλωση της πολιτικής με άλλα μέσα, όταν και εφόσον έχουμε το μπλοκάρισμα της ροής των αντιθέτων. 

Ένα μπλοκάρισμα της αντίθεσης ανάμεσα στις αυξημένες νέες παραγωγικές, τεχνολογικές  δυνατότητες και το ανθρώπινο πολιτισμικο επίπεδο το οποίο είναι  υποταγμένο και αλλοτριωμένο στις παρακμάζουσες  καπιταλιστικές σχέσεις, γεννώντας ενα γενικευμένο κοινωνικό καρκίνωμα. Η πραγματικότητα είναι ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός παρακμάζει μαζί με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής.

Αναφέρομαι σε ένα μπλοκάρισμα το οποιο  δύναται δια των πυρηνικών να οδηγήσει στην ολοκληρωτική καταστροφή της ανθρωπότητας. Είμαστε μακριά από αυτό; Ελπίζω και εύχομαι πως είμαστε μακριά και πως η ανθρωπότητα δεν θα αναμετρηθεί με τον κίνδυνο να αφανιστεί. 

Ο αντιπολεμικός αγώνας είναι αναγκαίο να σπάσει το εν λόγω μπλοκάρισμα και ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος είναι η κοινωνική επανάσταση, στις μέρες μας η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση. Είναι ο σοσιαλισμός και η βαρβαρότητα της Ρόζας Λούξεμπουρκ ή το ακόμη πιο απόλυτο : Κομμουνισμός ή καταστροφή της ανθρωπότητας και της φύσης.

Κατά συνέπεια, μια ολοκληρωτική μορφή του "Πόλεμος πατήρ πάντων" αρχίζει με την παγκόσμια κοινωνική σοσιαλιστική επανάσταση και ολοκληρώνεται με τον παγκόσμιο κομμουνισμό και τη γενικευμένη κοινωνική καθολική αυτοδιαχείριση.

Επί της συγκυρίας.

Το μπλοκάρισμα της ροής των αντιθέτων έχει ως βάση την ολοκληρωτική κυριαρχία και την καθολική υπαγωγή των πάντων στο κεφάλαιο, με υλικούς και πολιτικούς επικυρίαρχους τις ΗΠΑ ως την πλέον ισχυρή δύναμη στην κορυφή της ιεραρχικής καπιταλιστικής πυραμίδας. Μια επικυριαρχία που τρίζει λόγω της οικονομικής και παραγωγικής δυναμικής της Κίνας η οποία αυξάνεται με αλματώδεις ρυθμούς.

 Οι ΗΠΑ παραμένουν στην κορυφή της πυραμίδας ως απόρροια της πολιτικής και στρατιωτικής τους δύναμης, όπως φαίνεται και στον πόλεμο που ζούμε ενάντια στο Ιράν.Βέβαια, το γεγονός πως οι ΗΠΑ ακολουθούν σχεδόν δουλικά τους πειρατές της Μέσης Ανατολής, δηλαδή το ΙΣΡΑΗΛ, δείχνει ότι οι ΗΠΑ νιώθουν μια ανασφάλεια σε σχέση με την παγκόσμια πολιτική, πολιτισμική και σίγουρα παραγωγική ηγεμονία τους.

Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε σημερινή επαναστατική δράση/διαδικασία αποκτά έναν σαφή αντιαμερικανικό χαρακτήρα, ο οποίος συμπεριλαμβάνει και όλους τους πραγματικούς ή/και δυνητικούς συμμάχους τους. Στην περίπτωση μας, την ΕΕ, το σιωνιστικό Ισραήλ αλλά και την κυβέρνηση της χώρας μας.

Δίχως αυταπάτες, αλλά με ελπίδα.

Η επαναστατική διαδικασία όμως δεν πραγματοποείται εν κενώ ή σε μια ιδεατή συνθήκη. Αποτελεί αναγκαιότητα 

 να βυθιστεί μέσα στις πραγματικές αντιθέσεις , να δοκιμαστεί στο πραγματικό κόσμο, να υπάρξει η πιο πλατιά ενότητα ,να επιτευχθούν κοινωνικές ή πολιτικές συμμαχίες, είτε με άλλες πολιτικές δυνάμεις , είτε με κρατικά μορφώματα. 

Πχ δεν μπορούμε να έχουμε αυταπάτες για την διακυβέρνηση των Σιιτών του ΙΡΑΝ. Είναι αυτοί που έθαψαν την σοσιαλιστική αντιιμπεριαλιστική επανάσταση στο ΙΡΑΝ το 1979 , σφάζοντας τις αριστερές κομμουνιστικές δυνάμεις. Από την άλλη δεν μπορούμε παρά να αποδεχτούμε ότι το σημερινό ΙΡΑΝ αποτελεί μια δύναμη αντίστασης στο ιμπεριαλισμό και σιωνισμό. Και αν χάσει το ΙΡΑΝ θα είναι άσχημο τόσο για τον Ιρανικό λαό, για τους Παλαιστίνιους αλλά και τους καταπιεσμένους επί γης.

Επίσης θα πρέπει να κατανοήσουμε το πως συγκροτείται η Ιρανική κοινωνία και κυρίως η Ιρανική -αστική-Δημοκρατία η οποία είναι εντελώς διαφορετική απο όλες τις εκδοχές αστικών δημοκρατιών και αστικών δικτατοριών ή άλλων αυταρχικών συστημάτων. Προκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον συνδυασμός θεολογικής "μοναρχίας" , "αριστοκρατίας", και δημοκρατίας με έντονα ποπουλαριστικά χαρακτηριστικά. Πρόκειται για έναν συνδυασμό που στις καλύτερες των περιπτώσεων τείνουν στα ορθά πολιτεύματα του Αριστοτέλη , συνήθως όμως αντανακλούν σε παρεκβάσεις Αριστοτελικών πολιτευμάτων.

Αντίστοιχα δεν μπορούμε να έχουμε αυταπάτες για το εθνικιστικό καθεστώς της ΡΩΣΙΑΣ. Παρά το γεγονός ότι η ΡΩΣΙΑ( για δικούς της λόγους) σπάει την μονοφωνία των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ. Αποτελεί ενα καθεστώς η οποία κινείται στο ακριβώς αντίθετο πλαίσιο σε σχέση με την ΕΣΣΔ. 

Το ίδιο νομίζω ότι ίσχυει και για τα εκφυλισμένα εργατικά (σοσιαλιστικά) κράτη όπως είναι η Κίνα, το Βιετναμ, η Βόρειος Κορέα και η Κούβα. Αναγνωρίζοντας βέβαια τις ποιοτικές διαφορές με τον καπιταλισμό αλλά και τις τεράστιες υποχωρήσεις σε αυτόν, που τις έχουν μετατρέψει σε παραγωγικούς κολοσσούς στο πλαίσιο του παγκόσμιου καπιταλισμού και σε παραγωγικές εναλακτικές του. Ταυτόχρονα όμως η Κίνα στο πλαίσιο του παραγωγικού πεδίου φαίνεται να ακολουθεί πλέον ένα εντελώς διαφορετικό δρόμο, για αυτό και ίσως να μην καιγεται για τα πετρέλαια(πόλεμο)

του ΙΡΑΝ. Αν και στο πλαίσιο του ανταγωνισμού με τις ΗΠΑ θα έπρεπε να καίγεται και να παρακαίγεται για να μην πέσει (χάσει) το ΙΡΑΝ.

Διαφοροποείται σε ένα μεγάλο βαθμό η Βόρεια Κορέα και η ηρωική Κούβα, δίχως να αποτελούν όμως κοινωνικές επαναστατικές εναλακτικές. Πλην ίσως σε ένα βαθμό της Κούβας με την σχετική ισορροπία κυβερνώντων -παραγωγών που σίγουρα σε διαφορετικές συνθήκες δύναται να αποτελέσει στοιχείο μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής διακυβέρνησης.

Με τις άνωθεν μοντέλα, χώρες και συστήματα μπορεί δίχως αυτάπάτες και σίγουρες ελπίδες και προσδοκίες να παραχθούν τακτικές συμμαχίες. Μεταφέροντας την σύγκρουση στην ίδια μας την χώρα. Αυτό σημαίνει πχ στην χώρα στις υπάρχουσες συνθήκες να διεκδικούμε την ήττα των ΗΠΑ/ΙΣΡΑΗΛ/ΕΕ/Ελληνική αστική τάξη. Και να κάνουμε τα αδύνατα δυνατα , με οποιοδηποτε τρόπο , να το κάνουμε πράξη και όχι μόνο λόγια.

Αν υπάρχουν; 

Ποιοι θα το πράξουν αυτό; Μα αναφέρομαι σε όσες και όπου υπάρχουν πραγματικές επαναστατικές δυνάμεις, όχι απλώς σε αριστερές ή κομμουνιστικές δυνάμεις, αλλά σε επαναστατικές δυνάμεις. Υπάρχουν ; Εύχομαι και ελπίζω πως ΝΑΙ....

Αλλά και στο βαθμό που δεν υπάρχουν ή δεν είναι ισχυρές( που μάλλον αυτό συμβαινει ) αποτελεί αναγκαιότητα να ανοίξει ένας ανοικτός , κυρίως όμως σοβαρός , διάλογος.