Πέρα απ' το TINA

 

Ας μου επιτραπεί με βάση τρία στιγμιότυπα της επικαιρότητας έναν μακροσκελή( «σεντόνι») πολιτικο/φιλοσοφικό αναστοχασμό.

Πρώτο στιγμιότυπο: Τα αρχεία του προαγωγού παιδεραστή Επστάιν δείχνουν την σαπίλα της παγκόσμιας άρχουσας τάξης μολύνοντας κάθε κοινωνικό ιστό. Δυστυχώς αυτό το σύστημα δεν παίρνει διορθώσεις, πάρα μόνο ολοκληρωτική καταστροφή. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο για εμάς. Οι « «Επστάιν» αυτού του κόσμου δεν βάζουν μυαλό, «καταλαβαίνουν» μόνο από το μαχαίρι όταν μπαίνει αργά , αργά, στην καρωτίδα τους . Όπως θα έγραφε και ο Μπακούνιν. «Η χαρά της καταστροφής είναι μια δημιουργική χαρά».

Δεύτερο στιγμιότυπο : Στην Ελλάδα δύο τουλάχιστον νέοι (και πολιτικά γερασμένοι) κομματικοί μηχανισμοί θα κάνουν την εμφάνισή τους. Δημιουργώντας δημοκοπικό ενδιαφέρον στο κουρασμένο πλήθος, μήπως και αλλάξει κάτι.

Τρίτο στιγμιότυπο: Πρόκειται για ένα κολλάζ φωτογραφιών των εκτελεσμένων κομμουνιστών που πάνε σαν σε εκδρομή , ενώ αντιμετωπίζουν τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Ναζί. Και των εργαζόμενων της Βιολάντα που κάνουν συμπαράσταση στον εγκληματία εργοδότη τους. Δύο διαφορετικές ποιότητες ανθρώπων; Οι αξιοπρεπείς ελεύθεροι άνθρωποι και οι ραγιάδες . Ή κάτι πιο πρωταρχικό; Η ενότητα της αντίθεσης της τάσης χειραφέτησης και της τάσης υποταγής. Με την τελευταία την τάση υποταγής, να επιλέγεται με ευκολία , άλλωστε όπως είπε και ο Ντοστογιέφσκι : Η ελευθερία κουβαλά μια ευθύνη που λίγοι μπορούν να αντέξουν. Για αυτό και η ανθρωπότητα στην πλειονότητα της δεν επιθυμεί να είναι ελεύθερη. Όμως δίχως την τάση χειραφέτησης δεν θα υπήρχε πρόοδος, εξέλιξη , η πορεία προς την αυτοσυνειδησία της ελευθερίας.

Και όμως άλλοι τα πήραν.

Την εποχή που το κομμουνιστικό κίνημα ήταν ισχυρό οι κυβερνώντες και οι εξουσιαστές φόβιζαν τον λαό με τα παρακάτω λόγια: Μην εμπιστεύεστε τους κομμουνιστές, αυτοί θα σας πάρουν τα «ζωντανά» σας, τις περιουσίες σας και τα σπίτια σας.

Ο κομμουνιστικός κίνδυνος προς το παρόν ξεπεράστηκε μόνο που τα «ζωντανά», την μικρή ατομική ιδιοκτησία, τα μικρομάγαζα και κυρίως τα σπίτια τα αρπάζουν οι πολυεθνικές, οι τράπεζες και τα funds.

Η αρχή της συσσώρευσης.

Όλη η παραπάνω λεηλασία είναι μια σχεδόν φυσιολογική διαδικασία στο πλαίσιο του καπιταλιστικού αναπτυξιακού γίγνεσθαι. Το μικρό ψάρι το τρώει το μεγάλο με αποτέλεσμα οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι και η μικρή ατομική ιδιοκτησία συσσωρεύεται στην μεγαλύτερη. Και η μεγαλύτερη καταλήγει στα χέρια των ολίγων.

Κάτι παρόμοιο βέβαια υποστηρίζει και ο κομμουνισμός. Μόνο στην περίπτωση του κομμουνισμού η μεγάλη ιδιοκτησία θα είναι ή θα γίνει μια κοινή ιδιοκτησία όλου του εργαζόμενου λαού και όχι των πιο πλούσιων και των πιο ισχυρών.

Το 1% και το TINA.

Στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα το 1% κατέχει πάνω από το 50% του πλούτου, της ιδιοκτησίας και αυτό του δίνει την ισχύ να εξουσιάζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το 99%.

Για να το καταφέρει αυτό, συμμαχεί με το 20% των πιο πλούσιων , εξαγοράζει ένα 40% και σπέρνει το φόβο και τον τρόμο στο υπόλοιπο 40%.

Αυτό δεν μηδενίζει τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς μεταξύ των κεφαλαίων ή των ιμπεριαλιστικών κρατών απεναντίας την οξύνει σε απίστευτο βαθμό, θέτοντας σε κίνδυνο την παγκόσμια ειρήνη. Όπως δεν μηδενίζει την ενότητα τους ενάντια στους φτωχούς, όταν οι τελευταίοι οργανώνονται και αγωνίζονται για να εξασφαλίσουν μια καλύτερη ζωή.

Η παραπάνω κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει ενδοσυστημική εναλλακτική λύση, η οποία θα προσφέρει μια συλλογική αφήγηση η οποία θα συμπεριλαμβάνει το σύνολο του πληθυσμού. Όπως πχ παλαιότερα ήταν η σοσιαλδημοκρατία ή ακόμη και ο νεοφιλελευθερισμός στην δύση.

Βλέπεται εκείνες τις εποχές ο καπιταλισμός ήταν σε παραγωγικό ίστρο και έβγαζε τεράστια κέρδη που μπορούσε να τα μοιραστεί κατά το ελάχιστο με τις λαϊκές τάξεις. Ενώ υπήρχε και το φανταστικό ή και πραγματικό αντίπαλο δέος της ΕΣΣΔ. Στις σημερινές συνθήκες τα ποσοστά κέρδους έχουν μειωθεί και απουσιάζει ο κομμουνιστικός κίνδυνος.

Αυτή είναι και η αιτία της παγκόσμιας και Ελληνικής κρίσης εκπροσώπησης και διακυβερνησιμότητας. Σε ένα βαθμό η σύγχρονη ενδοσυστημική απάντηση είναι ο Τραμπ με την «μπρουτάλ» κρατική και επιχειρηματική αυταρχικότητα.

Ο Τραμπισμός είναι η χυδαία , κυνική και φασίζουσα επιλογή ενός συστήματος που βρίσκεται σε βαθιά υπαρξιακή κρίση , παρά το γεγονός ή μάλλον και σε αυτό , της απουσίας πραγματικού αντίπαλου δέους.

 Όπως είναι ολοφάνερο απέναντι σε αυτή την πολιτική χυδαιότητα δεν υπάρχει ουσιαστική εναλλακτική πρόταση. Εντός των ΗΠΑ υπάρχει μόνο η δράση των "από κάτω". Η ΕΕ «πλέει τα λοίσθια» πνιγμένη μέσα στα νεοφιλεύθερα σκατά της. Σίγουρα αντίπαλος του Τραμπ δεν δύναται να είναι ο αυταρχισμός του «τσάρου» Πούτιν, άλλωστε δείχνουν τόσο αγαπημένοι με τον Τραμπ. Ούτε όμως η σοσιαλιστική ( εδώ γελάμε) Κίνα η οποία έχει υποταχθεί στο ολοκληρωτικό καπιταλιστικό γίγνεσθαι. Μετουσιώνοντας σε οντολογικό, υπαρξιακό χαρακτηριστικό την σταλινική/ σοβιετική πολιτική της αλματώδους αύξησης των παραγωγικών δυνάμεων με τίμημα τα εργατικά δικαιώματα και το φυσικό περιβάλλον. Τουλάχιστον η Κίνα έχει την ειλικρίνεια να μην το παίζει ο παγκόσμιος σωτήρας του προλεταριάτου, όπως πχ η ΕΣΣΔ.

Παρακμή και αλλοτρίωση.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά η απόδειξη της ιμπεριαλιστικής / καπιταλιστικής παρακμής ως αποτέλεσμα της καπιταλιστικής υπερανάπτυξης, με ταυτόχρονη αύξηση της αρνητικής ενέργειας των εκδοχών της αλλοτρίωσης. Ο θετικισμός του οικονομισμού, του επιστημονισμού και της τεχνοκρατίας αποτελεί την μια μορφή του αλλοτριωμένου Ιανού με την άλλη μορφή να είναι ο εκφασισμός του ιδεολογικού πολιτικού ανορθολογισμού.

Μάλλον έχουν δίκαιο όσοι υποστηρίζουν ότι η αλληλοσυσχέτικη της οικονομικής και παραγωγικής ανάπτυξης καθώς και της κοινωνικής, πολιτισμικής, πολιτιστικής, οικολογικής, πολιτικής παρακμής υποδεικνύει τα όρια καπιταλισμού και το γεγονός πως κάτι πραγματικά νέο γεννιέται μέσα βρομερά έγκατα του.

Ο ολοκληρωτικός καπιταλιστικός αποικισμός, η οικονομική και παραγωγική ανισομετρία και η ταξική ανισοκατανομή, οδηγεί στην εκτίναξη της αποξένωσης/ αλλοτρίωσης.

Η αποξένωση / αλλοτρίωση ως διαδικασία ξεκινάει από τις σχέσεις στην παραγωγή, την εργασία, την επιστήμη, την τεχνολογία, αλλά επεκτείνεται στην κοινωνική ανθρωποφαγία , στην εχθρότητα του ατόμου απέναντι στο κοινωνικό σύνολο, τους θεσμούς, την φύση, αλλά και στον ίδιο του τον εαυτό.

Με την υποταγή στο καταναλωτισμό να μην συνιστά μόνο την σκλαβιά του ανθρώπου σε ψεύτικες ανάγκες, αλλά και τις σχέσεις που εκφράζονται από τις αλλοτριωμένες μορφές που παίρνουν οι νέες ανάγκες και οι νέες επιθυμίες, απόρροια των καινούργιων παραγωγικών και τεχνολογικών συνθήκων.

Πρόκειται για ένα σύνολο αντιφάσεων οι οποίες στο βαθμό που παραμένουν μπλοκαρισμένες παραγάγουν βιοπολιτικά και βιοκοινωνικά καρκινώματα.

Με πιο απλά λόγια: Αλλοτρίωση είναι να ζεις τη ζωή σου σαν να είσαι θεατής σε μια παράσταση που δεν διάλεξες, παίζοντας έναν ρόλο που δεν σου ταιριάζει. Και αυτό να το θεωρείς απολύτως φυσιολογικό, πάρα το γεγονός ότι δεν σου αρέσει, νιώθοντας ότι κάτι σου λείπει, ότι έχεις χάσει το νόημα της ύπαρξης και της ζωής.

Από τα δικαιώματα στα συμφέροντα.

Μέσα από το παραπάνω πρίσμα μάλλον είναι ανόητο να τοποθετήσουμε τα ζητήματα μέσω του ψευτοδιλήμματος woke or no woke.

Ο άνθρωπος μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας, άμεσα και έμμεσα, ανήκει σε μια κοινωνική τάξη, άσχετα αν το κατανοεί ο ίδιος ή το αποδέχεται. Μιλώντας από τη πλευρά της εργαζόμενης πλειοψηφίας ακόμη και αν είναι άνεργη ή και άεργη: οι εργαζόμενοι ως προσωπικότητες έχουν ατομικά δικαιώματα που αλληλοσχετίζονται και αλληλοεπιδρούν με την θέση τους στην παραγωγή όπως και με τα συλλογικά δικαιώματα. Η ενότητα των ατομικών και συλλογικών δικαιωμάτων συγκροτούν τα συλλογικά συμφέροντα των εργαζομένων ως κοινωνική τάξη.

Η εν λόγω συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βασικό βήμα έτσι ώστε να συγκρουστούν με το κεφάλαιο και τις πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν.

Μια σύγκρουση η οποία στοχεύει την εξουσία και την δημοκρατία των εργαζομένων και στην συνέχεια στην δημοκρατία των "ελεύθερων συνεταιρισμών παραγωγών".

Το ξεκαθάρισμα της εν λόγω σχέσης και η δράση των πιο συνειδητοποιημένων πολιτικών δυνάμεων δύναται να ενισχύει το πραγματικό αντίπαλο δέος στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό.

Το καθήκον κατά συνέπεια πέφτει στις πιο συνειδητοποιημένες δυνάμεις στο βαθμό που υπάρχουν. Στην ενότητα της θεωρίας και της πράξης, έτσι ώστε να υπερβούν την διαλυτική σύνδεση σεχταρισμού/ οπορτουνισμού.

Το κόμμα νέου τύπου.

Ο Λένιν είχε δίκαιο : «Η συνείδηση έρχεται από έξω». Και δεν εννοούσε ότι το «απ’ έξω» είναι το κόμμα των μπολσεβίκων. Ούτε οι πρώην αστοί αποστάτες κομματικοί διανοούμενοι. Ο Λένιν είχε την επίγνωση ότι αν η εξουσία παραμείνει στα χέρια του πρώτου και των δευτέρων ,τίποτε καλό δεν θα ξημερώσει για το σοσιαλιστικό μέλλον. Όπως και έγινε με το σταλινικό καθεστώς, με ευθύνη τόσο του Λένιν ή του Τρότσκι ή του Μπουχάριν κτλ.

Η ταξική συνείδηση δεν έρχεται μόνο-και ούτε καν- από τους οικονομικούς αγώνες, ο Λένιν πίστευε ότι η εργατική τάξη από μόνη της(λανθασμένα σε ένα βαθμό) μόνο οικονομικούς αγώνες μπορεί να διεξάγει. Για αυτό και χρειάζεται το κόμμα της πρωτοπορίας για να υπάρξει συνολική πολιτικοποίηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών αγώνων, μέσα από την γενίκευση της ταξικής σύγκρουσης σε όλα τα επίπεδα. Σε όλο το κοινωνικό, πολιτικό, παραγωγικό, ιδεολογικό, φιλοσοφικό και τεχνολογικό γίγνεσθαι.

Ο Λένιν συνεχίζει να έχει δίκαιο , ιδιαίτερα την εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Που απαιτείται μια καθολική αναμέτρηση με το παγκόσμιο κεφάλαιο και μια ριζική ανατροπή όλων των ολοκληρωτικών καπιταλιστικών ιμπεριαλιστικών δομών.

 Μόνο που η Λενινιστική έννοια του κόμματος της πρωτοπορίας, στην παγκόσμια κοινωνία των δικτύων, είναι πολύ στενά δογματική.

Στην εποχή όπου η συλλογική διανοητικότητα, έστω και με ένα αντιφατικό ή και αλλοτριωμένο τρόπο, αγκαλιάζει την προλεταριακή πλυθυντικότητα. Στις σύγχρονες λοιπόν συνθήκες η πρωτοπορία απορρέει μέσα από την αντιφατική, συγκρουσιακά αντιθετική , κίνηση της πληθυντικής συλλογικής διανοητικότητας εντός των εργαλείων που η ίδια γεννάει και ξεδιπλώνει.

Ναι στην εποχή μας ,όσο ποτέ άλλοτε η σύγχρονη εργατική τάξη , αν και αλλοτριωμένη , δύναται ως γενική διανοητικότητα να αυτοχειραφετηθεί.

Εάν λοιπόν μπορεί να υπάρξει ένα τέτοιο κόμμα, ένας τέτοιος πολιτικός οργανισμός θα πρέπει να αποκτήσει τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά. «Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα»