52 χρόνια μετά ο Ριζοσπαστικός της Μεταπολίτευσης...

 Πριν από 52 χρόνια οι αντιθέσεις ενός σαθρού συστήματος, η τραγωδία της Κύπρου και η λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου οδηγεί στην πτώση της χούντας και στην Μεταπολίτευση.

Ένα από τα πλέον κυρίαρχα χαρακτηριστικά της Μεταπολίτευσης είναι ο πολύμορφος Ριζοσπαστισμός της , ο οποίος παρά τον δογματισμό του , επικαθόρισε τις εξελίξεις μιας ολόκληρης περιόδου, ιδιαίτερα μέχρι το 1989 όπου άλλαξε εν το συνόλω το παράδειγμα, με την κατάρρευση του "υπαρκτού σοσιαλισμού": Όπως άλλωστε έχω αναλύσει και στο βιβλίο μου ο Ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης μια φιλοσοφική προσέγγιση.

Ειδικότερα όπως σημείωνω στο εν λόγω βιβλίο : Ο ριζοσπαστισμός της Μεταπολίτευσης είναι ενα πολυσύνθετο φαινόμενο καθώς εμπεριέχει :1) Τις νόμιμες δυνάμεις της άκρας αριστεράς (μαοϊκούς, τροτσκιστές …κτλ). 2) Τις δυνάμεις της ένοπλης αριστεράς (ΕΛΑ, 17Ν, κτλ). 3)Τον χώρο της αναρχίας και της Αυτονομίας. 4) Το μητροπολιτικό χώρο που ονομάστηκε “Εξάρχεια”, ένα χώρο μιας γενικευμένης πολιτικής, κοινωνικής και πολιτιστικής αμφισβήτησης. 5)Τον κόσμο και τα ρεύματα της αντικουλτούρας και του

αντεργκράουντ.(Μουσική, τέχνες, εναλλακτικές εκδόσεις, φιλοσοφικές πολιτικές και θρησκευτικές θεωρήσεις, τρόπος ζωής κτλ).

Μια χρόνια πριν το 1989 -χρονιά κατά την οποία η παραδοσιακή κομμουνιστική αριστερά τα βρήκε με την καθαρή δεξιά/ΝΔ- η μεγάλη απεργία των εκπαιδευτικών γίνεται η αφορμή για την δική μου πολιτική στράτευση στην επαναστατική αριστερά. Πορεία και παρουσία κατά την οποία συνεχίζω μέχρι τα σήμερα , 38 χρόνια μετά.

Πέρα απ' το TINA

 

Ας μου επιτραπεί με βάση τρία στιγμιότυπα της επικαιρότητας έναν μακροσκελή( «σεντόνι») πολιτικο/φιλοσοφικό αναστοχασμό.

Πρώτο στιγμιότυπο: Τα αρχεία του προαγωγού παιδεραστή Επστάιν δείχνουν την σαπίλα της παγκόσμιας άρχουσας τάξης μολύνοντας κάθε κοινωνικό ιστό. Δυστυχώς αυτό το σύστημα δεν παίρνει διορθώσεις, πάρα μόνο ολοκληρωτική καταστροφή. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο για εμάς. Οι « «Επστάιν» αυτού του κόσμου δεν βάζουν μυαλό, «καταλαβαίνουν» μόνο από το μαχαίρι όταν μπαίνει αργά , αργά, στην καρωτίδα τους . Όπως θα έγραφε και ο Μπακούνιν. «Η χαρά της καταστροφής είναι μια δημιουργική χαρά».

Δεύτερο στιγμιότυπο : Στην Ελλάδα δύο τουλάχιστον νέοι (και πολιτικά γερασμένοι) κομματικοί μηχανισμοί θα κάνουν την εμφάνισή τους. Δημιουργώντας δημοκοπικό ενδιαφέρον στο κουρασμένο πλήθος, μήπως και αλλάξει κάτι.

Τρίτο στιγμιότυπο: Πρόκειται για ένα κολλάζ φωτογραφιών των εκτελεσμένων κομμουνιστών που πάνε σαν σε εκδρομή , ενώ αντιμετωπίζουν τα εκτελεστικά αποσπάσματα των Ναζί. Και των εργαζόμενων της Βιολάντα που κάνουν συμπαράσταση στον εγκληματία εργοδότη τους. Δύο διαφορετικές ποιότητες ανθρώπων; Οι αξιοπρεπείς ελεύθεροι άνθρωποι και οι ραγιάδες . Ή κάτι πιο πρωταρχικό; Η ενότητα της αντίθεσης της τάσης χειραφέτησης και της τάσης υποταγής. Με την τελευταία την τάση υποταγής, να επιλέγεται με ευκολία , άλλωστε όπως είπε και ο Ντοστογιέφσκι : Η ελευθερία κουβαλά μια ευθύνη που λίγοι μπορούν να αντέξουν. Για αυτό και η ανθρωπότητα στην πλειονότητα της δεν επιθυμεί να είναι ελεύθερη. Όμως δίχως την τάση χειραφέτησης δεν θα υπήρχε πρόοδος, εξέλιξη , η πορεία προς την αυτοσυνειδησία της ελευθερίας.

Πόλεμος ή επανασταση.

«Πόλεμος πάντων πατήρ», έλεγε ο Ηράκλειτος για να περιγράψει έναν κόσμο που εκδιπλώνεται μέσω της ροής της σύγκρουσης και της ενότητας των αντιθέτων.  

Έχει αλλάξει το ΚΚΕ ;

Ας μου επιτραπούν 10 σχόλια για το αν έχει αλλάξει το ΚΚΕ. Μια συζήτηση που άνοιξε με αφορμή τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων κομμουνιστών.

Απ’ την Υπαρξιακή Ανταρσία στην Κοινωνική Επανάσταση

Kείμενο του Πολύκαρπου Γεωργιάδη. Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα δρόμου Άπατρις.

Φύλλο 21 Απρίλης 2013

Ι . «Μόνο συλλογική ύπαρξη υπάρχει, μόνο κοινωνική ύπαρξη υπάρχει. Είναι γελοίο να υποστηρίζει κανείς ότι η Κόλαση είναι οι Άλλοι. Οι άλλοι, όπως και η ίδια η πραγματικότητα, μπορεί να είναι πηγή εμποδίων, αλλά είναι επίσης και πηγή δυνατοτήτων»  Κορνήλιος Καστοριάδης

«Πραγματικός πλούτος είναι η ανάπτυξη της κοινωνικής ατομικότητας»
Καρλ Μαρξ

Η υπαρξιακή ανταρσία, το εξεγερτικό βίωμα "εδώ και τώρα", είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό κομμάτι του συνολικού αντιεξουσιαστικού επαναστατικού προτάγματος και δεν πρέπει να το υποτιμούμε: επανασυνδέει το οραματικό στοιχείο της κοινωνικής επανάστασης με την παρούσα πρακτική δραστηριότητα μέσα στις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις και δεν εξορίζει την πράξη (ως ενότητα θεωρίας – δράσης) σε ένα μέλλον σκοτεινό και ακαθόριστο. Δεν περιμένουμε μια όμορφη Μεγάλη Νύχτα να βρέξει επανάσταση εξ’ ουρανού, ενεργοποιούμε το δυναμικό μας σήμερα, εδώ και όχι στον ακαθόριστο χρόνο των "ώριμων αντικειμενικών συνθηκών", που -μεταφυσικώ τω τρόπω- διαχωρίζονται απ’ τον υποκειμενικό παράγοντα. Άλλωστε, στην υπάρχουσα ιστορική στιγμή, οι αντικειμενικές συνθήκες είναι υπερ-ώριμες, σε αντίθεση με την ισχνή συνείδηση του υποκειμενικού παράγοντα. Και ο ύπουλος ρόλος της κατατονικής Αριστεράς, μαζί με τη δική μας ανεπάρκεια, έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο για τη σημερινή αντίφαση: ο μεν ταξικός πόλεμος οξυμένος, το δε επαναστατικό κίνημα ισχνό.